• Biżuteria ze sklepu Exceleo
• Srebrne tace
• Zestawy do przypraw
• Srebra stołowe - solniczki
• Srebra stołowe - pieprzniczki
• Srebro - sztućce
• Srebrne noże
• W poszukiwaniu srebrnych noży

Srebra - wyposażenie stołu

Srebrne koszyki pojawiły się w latach 30. XVIII w. i choć najstar­sze spotyka się rzadko, to egzemplarze które zostały wykonane po połowie XVIII w., można kupić bez trudu. Co dziwne - wydaje się, że był to głównie pomysł brytyjski, choć znane są też koszyczki wyprodukowane w Stanach Zjednoczonych. Większość ma dekora­cję ażurową, a ponieważ używana ich codziennie przez długi czas, należy sprawdzić, czy nie są uszkodzone. Szczególnie dotyczy to koszyków z końca XVIII w., które miały boki wykonane z plecio­nej metalowej siateczki lub też (w przypadku form owalnych) sia­teczkowe boki z nakładanymi motywami w formie snopków zboża - oba typy służyły raczej do chleba, a nie do owoców czy ciastek. W miarę upływu czasu koszyki stawały się coraz lżejsze, prawdopo­dobnie z uwagi na rosnące zainteresowanie nimi mniej zamożnej klienteli. Stawały się także coraz płytsze. Koszyczki bez pałąka należy oglądać bardzo uważnie, aby upewnić się, czy nie został on oderwany. W okresie regencji wyprodukowano wiele koszyczków ze złoconego srebra, dziś cenionych bardzo wysoko. Koszyki cieszą się wielką popularnością wśród kolekcjonerów, ponieważ można je wykorzystać jako atrakcyjną dekorację dużego stołu.

Wazy do ponczu i tzw. monteiths pojawiły się w latach 80. XVII w. i były produkowane przez około 50 lat. Monteiths były wykorzy­stywane do podawania napojów mrożonych. W odróżnieniu od waz do ponczu mają uchwyty, które prawdopodobnie były konieczne, aby można było wygodnie przenosić oszronione naczynie. Poncz mieszano w jadalni, a jego serwowanie wymagało wielu akcesoriów. Najbardziej niezbędnym była łyżka. Początkowo miała srebrny trzonek, potem drewniany, wreszcie z kości wieloryba (wówczas jednak był on znacznie mniejszy). Inne akcesoria to czerpaczki z szerokimi uchwytami przeznaczone do wyławiania kawałków pomarańczy, ale zachowało się ich bardzo niewiele. Do przygotowa­nia ponczu potrzebny był także cukier, powstawały więc w tym czasie cukiernice bez nakrywy.

Różnice między naczyniami porringers a caudle cups wydają się nikłe, oba typy naczyń służyły do podawania ciepłych napojów. Jeśli za caudle cups uznamy naczynia o kształcie tralki, ich produkcja ogranicza się do schyłku XVII w. Tak zwane porrin­gers miały znacznie dłuższy żywot, a większość tych, które spotyka się dziś na rynku, pochodzi z XVIII w. Amerykański porringer jest zupełnie inny niż brytyjski; w Anglii naczynie, zwane przez Amerykanów porringer, określa się mianem bleeding bowl.
Obok caudle cups wyprodukowano także pewną liczbę dwuusz­nych kubków z dziobkiem, zwanych spout cups. Są one dziś wielką rzadkością, a służyły prawdopodobnie do karmienia osób starych i chorych.